گل يار حسن گشته و بلبل قرين عشق

آن  را  تفضلي   نه   و   اين   را  تبدلي

بي تو آوارم و در خويش فرو ريخته ام

عشق همانا شدت کشش است در عاشق برای رسیدن به اتحاد با موجودی دیگر.

لذا گفته اند:

چون طالب و مطلوب و طلب هر سه یکی شد

هنگام  وصال  است و  دگر  سیر  تمام  است.

استیلای عشق بر قلب عاشق حاصل نمی شود مگر از رهگذر استعلای معشوق

و ابزار این استعلا نه چشم است و زلف و عارض و خال که لطیفه ای است نهانی

به قول مرحوم منزوی

برده   بهتم   به   تماشاگه   زیبایی    دوست

که چه رازیست در این حسن معمایی دوست

و اما هیچ ...

برقرار باشی و  سبز

گل  من   تازه  بمون

نفسم  پیشکش  تو

جای من زنده  بمون